همه ويژگىهاى ذكرشده ، اين شهر را به مكان مناسبى براى گردش ، شكار و تيراندازى در فصل بهار تبديل نموده است ؛ به‌گونه‌اى كه علاقه‌مندان ، در اين فصل به آنجا سفر مىنمايند . ضمن آنكه كه قرار گرفتنش بر سر راه حج ، آن را مشهور كرده است . همچنين به دليل پاكى هوايش از آلودگى كناره‌هاى ساحل ، به مكان مناسبى براى معالجه و فرار از بيمارىهاى واگيردار تبديل شده است . ابن‌عساكر در كتاب « تاريخ دمشق » ، داستانى را از شريح قاضى نقل مىكند كه از تيزهوشى او حكايت دارد و به فرار مردم از شهر نجف به‌سبب بيمارىهاى واگيردار ، اشاره مىنمايد . علت آن داستان اين است كه شريح در روزهايى كه طاعون شهر نجف را فرا گرفته بود ، به آن شهر وارد شد . وى هنگامى كه مىخواست نماز بخواند ، روباهى مىآمد و جلوى او مىايستاد و شروع به تقليد كردن از او مىنمود . درنتيجه ، وى را از نمازش بازمىداشت . شريح به فكر چاره‌اى افتاد تا از شر روباه نجات يابد . « 1 » دكتر مصطفى جواد ، در تحقيق خود با عنوان « النجف قديماً » ، اشعار و اخبار زيادى را درباره اين گردشگاه بهارى نقل مىكند كه شايسته مطالعه و بررسى است . از اين گذشته ، اين بلندىها ، به‌علت ارتفاع خوبش ، مكان مناسبى براى فرار مردم از طغيان‌هاى بزرگ رود فرات بوده است . يكى از داستان‌هاى نقل‌شده در اين‌باره ؛ مربوط به اسحاق موصلى است كه در ركاب خليفه عباسى ، الواثق ، براى گردش به نجف رفته بود . اسحاق از برخى سرزمين‌هاى نجف عبور كرد و بعضى از صومعه‌هاى حيره ، همچون صومعه مريم را ديد . او همچنين در محضر واثق ، شعرى را سرود كه مورد توجه واثق قرار گرفت و هداياى بسيارى به او داد . اسحاق در اين اشعار به پاكى هواى نجف و لطافت آن و به

--> ( 1 ) . تاريخ مدينة دمشق ، ابن‌عساكر ، ج 23 ، ص 48 .